من پت هستم

احسان همیشه می‌گفت: «عقل که نباشه، جون در عذابه». ما هر چی به این سفارت لنگه به لنگه‌ی ایران توی اتاوا زنگ و ایمیل زدیم که هی انتخابات را چه کار می‌کنید، ما اینجا حوزه و صندوق رای می‌خواهیم* محل که هیچی، اصلا جواب هم ندادند. ما هم پیله، گفتیم پا می‌شیم می‌ریم اتاوا. با توجه به قیمت بلیط (۵۰۰CAD) دیدیم امکان نداره، حالا اگر به احمدی‌نژاد می‌خواستیم رای بدهیم، کلی توی تلویزیون نشونمون می‌دادند و پول بلیط درجه یک و هتل ۷ ستاره که برامون حساب می‌کرد که هیچ، ۲ تا گونی سیب‌زمینی بهمون جایزه می‌داد. ولی از این مهندس ما از این بخارها بلند نمی‌شه، ما هم انتظاری نداریم. امروز یک دوست قطب نشین پیشنهاد اجاره ماشین و رانندگی تا اتاوا را داد**. و این یعنی ۴۴۴۱ کیلومتر و ۵۰ ساعت رانندگی مداوم برای رسیدم به اتاوا از ونکور! و صد البته، همین میزان برای بازگشت. همینه می‌گم، عقل که نباشه جون در عذابه!

با توجه به شرایط وقتی (۶ روز سفر) و هزینه‌ی بالا، ما فرض را بر این گذاشته‌ایم که انتخابات به دور دوم می‌رسد، و یکی از ۲ نامزد اصلاح طلب به دور دوم می‌رسد.(هر چند ترجیح من میرحسین موسوی است، ولی به جناب شیخ هم ارادت دارم)

آقایون، خانوم‌های محترم، هول نزنید! به همه جا می‌رسه. برنامه‌ی ما فعلا اینه که برای هر ۵ نفری که ۲ یا ۳ نفر از اونها گواهینامه دارند، یک ماشین کرایه کنیم. تا حالا قطعا یک ماشین هستیم. ولی امیدوارم که بتوانیم تعداد بیشتری را با خودمان همراه کنیم.
* ونکور حدود ۷۰۰۰۰ ایرانی داره، یعنی از خیلی از روستاها و شهرهای داخل ایران جمعیت زیادتری داره. ولی ۱۰۰ حیف که حوزه‌ی رای‌گیری نداره.

** آرش خان این کرم را به جون ما انداختی، حالا ما هم در قسمت C سفرمون خانه‌ی شما خراب می‌شویم که دیگر این ایدها ندهید p-:

ببینید با چه معصومیتی حرف می‌زنه. آدم قند تو دلش آب می‌شه. مخصوصا اون آخر که از اسکورت و ماشین و ... حرف می‌زنه. معلومه هنوزم تو کف اسکورتاشه. آقونش بیاد.

*این تصنیف توسط بیژن ترقی سروده برای اولین سرود ملی ایران سروده شده
* ظاهرا اولین سرود ملی ایران شعری نداشته‌است و یا دستکم شعرش این نبوده‌است. کسی دقیق می‌داند؟
* با تشکر از امین که لینک اجرای این آهنگ را به من داد. اجرا را می‌توانید از اینجا هم بشنوید.

[audio:http://www.jjtvn.ir/mokhatab/sound/Vatanam.mp3]

۴ سال پیش نبوی توی یک مصاحبه‌ به اون‌هایی که انتخابات را تحریم می‌کردند، می‌گفت:

یک هواپیمایی داشته سقوط می‌کرده ، همه هول بودند و جیغ و داد می‌زدند.  این وسط یکی داشته با خیال راحت مجله می‌خونده. مهمانداره می‌گه «چرا بی‌خیالی، هواپیما داره سقوط می‌کنه!!»  یارو  می‌گه «خوب بکنه». مهمانداره عصبانی می‌گه «هواپیما داره سقوط می‌کنه!!!!!!!!» طرف می‌گه «خوب بکنه، به من چه، مگه مال بابامه؟»

حالا بعضی از این دوست و رفیق‌ها ما را کچل کردند، داداش من مثل این که حالیت نیست، داره سقوط می‌کند! درسته که مال بابات نیست، اما بخوره زمین، تو هم داغون می‌شی! حالا باز هم تحریم کن. ببینم چی گیرت میاد!

پس نوشت: اعتراف می‌کنم که خر بودم و دفعه‌ی قبل رای ندادم، و بعضی از دور و بری‌هام عاقل بودند و رای دادند. ولی خیلی بیشتر از آدم‌ها خیلی خر بودم که رای ندادند. شرمم می‌شه وقتی یادم می‌افته آرش، سیاوش، مهدی و مجید کشتند خودشون را که برم رای بدم، من خر ....

مسعود تلخ نوشته‌ها توی این پستش از بوی کاندیداها نوشته. نوشته میرحسین موسوی که الهی قربونش برم،

بوی کپک می‌ده، بوی نا می‌ده.

اما من می‌گم داداش من، میرحسین بوی نا نمی‌ده، بوی کپک هم نمی‌ده. این بوی داروی ضد عفونیه. همون بوه هست که توی بیمارستان‌ها میادا؟ شنیدی؟ خیلی بوی باحالی نیست قبول دارم، ولی با گندابی که راه افتاده هرچی گلاب بزنی و هرچی عطر و ادکلن بزنی فایده نداره، بوی گند تیزتره. باید اول همه جا را گند زدایی کرد، بوی گند که رفت اون وقت همه جا را ادکلن می‌زنیم باهم، اصلا هر عطری تو بگی می‌زنیم( جز عطر مشدی )

کلیپ قبل از سخنرانی میرحسین موسوی در دانشگاه تهران

خدای به تو توکل می‌کنیم ؛ خودت گفتی که ان الله یحب المتوکلین. خودت کاری بکن که مردم ما از همه‌ی تجاربشان در این انتخابات استفاده کنند. خدایا ما ملتی خاص و بی‌همتا نیستیم، ما باهوش‌ترین و پرکارترین و با حال‌ترین بنده‌هات نیستیم، اما خودت خوب می‌دونی که بنده‌هایی میان مردم ما خلق کردی که آرزوشون خدمت به خلق توست، آرزوشون اعتلای مردم . خدایا خودت خوب می‌دونی که چقدر نیازمند رحم و رحمتت هستیم.

نمی‌دونم دارم خر می‌شوم یا چیز دیگریست. ولی بد جور دارم به این آقای موسوی دلبسته می‌شوم. داره ابهت خاصی توی ذهنم پیدا می‌که. فقط امیدوارم که توی تبلیغاتش، شرایط جامعه‌ی ایران را درست در نظر بگیرد و درست تبلیغ کنه.

میرحسین موسوی