با امضای کاغذی که داخل آن بود رسما سفر ۶ ماهه‌ی پت و مت استارت خود.

چهار سال از آن روزی دست هم را گرفتیم، و رفتیم فرودگاه. ۴ سال از آن لحظه‌ای که هواپیمای ما از زمین بلند شد و ما را به این سرزمین بارانی آورد.

چهار سال در کنارم بودی و هر سال از این سال‌ها برایم رنگی داشت، رنگی متفاوت! منتظر رنگ امسال هستم، رنگی متفاوت از ۴ رنگی که گذشت.

ارادتمندت،
پت.

برای چند نفر ایمیل فرستادم و منتظر جواب‌شون هستم.

۵ دقیقه یک بار دارم ایمیلم را چک می‌کنم ببینم چه جوابی برایم می‌آید. می‌ترسم آخر و عاقبت‌ام بشود مثل سارا گلدفارب فیلم مرثیه‌ای برای یک رویا. کلا این روزها از آن روزهایی است که دلم برای خودم می‌سوزد، درست مثل ماریون توی آخرین سکانس، بعد از آن شب جهنمی.

این‌ همه‌ را گفتم ولی اصلا قصد گله و شکایت ندارم، روند کلی زندگی‌ام بعد از یک دوره‌ی سختی در حال بهتر شدن است و من هم سعی می‌کنم شاکر باشم.