من پت هستم

این طوری به قضیه نگاه کن که داری خودت را ریز ریز می‌کنی تا مطلبی را به همکار و یا استادت حالی کنی ولی نمی‌شودکه نمی‌شود. در این لحظه، غم و غصه تمام وجودت را فرا می‌گیرد، به خودت لعن و نفرین می‌کنی که چرا زبانت به اندازه‌ی کافی خوب نیست و نمی‌توانی منظورت را سلیس و روان بیان کنی! اما بعد که می‌نشینی و سعی می‌کنی همان مطلب را به زبان مادریت بیان کنی، می‌بینی باز هم نمی‌شود! یعنی مطلب را خودت هم هنوز درست نگرفتی ( بعید می‌دانم آن‌قدرها سخت باشد!). و این لحظه، لحظه‌ی عظیمیست. لحظه‌ای که در آن از توهم یک مشکل واحد به حقیقت کثرت مشکلاتت پی می‌بری. و لحظه‌ای که به آرامی آرامشی گوسفندانه و لبخندی ابلهانه تمامی پهنای صورتت را فرا می‌گیرد. با خودت که تعارف نداری!